Yarın Bayram!!! ve benim çocukluğumda bayramlarım...

Küçüklüğümün bayramlarını anımsıyorum her zaman... Benim oğlum benim kadar şanslı olamayacak diye düşünüyorum. Çünkü biz her bayram bavulları toplar köyümüze giderdik. Orda babamın bütün kardeşleri çoluk çocuk bir arada olurduk... İlk gün birbirimizle kaynaşma olur ikinci günden sonraki zamanlar ise haylazlık zamanlarımız olurdu... Bayram sabahı erkenden kalkar bayramlıklarımızı giyer dedemin ve babaannemin elini öperdik ve sonra tüm büyüklerimizin... Ardından bayram harçlıklarımızı toplardık. Ben biriktirmeyi tercih ederken sevgili abicim gidip harcardı ama sağolsun hep benide kollardı kendi paralarıyla banada alırdı :))) Çatapat, mantar tabancası, füze :)) Leblebi tozu vs... aklıma bunlar geliyor... En küçük kuzen ben ve Yurdaer hep beraber takılırdık. Köyün muhtarı ve veterineri amcamın tarihi geçmiş ilaçları attığı yerden bulur onlarla oynardık. Çok bilinçliymişiz ki hiç onları yeme girişimimiz olmadı annemler görseler kesin telaşlanırlardı , benimde oğlumu görsem telaşlanacağım gibi... Diğerleri bizden büyük oldukları için istemezlerdi kaçarlardı :))) Birtek sevgili Dilek ablam hiç bırakmazdı beni... Bunları niye yazıyorum dün gece rüyamda onu gördüm... Yine benim için biryerlere koşturuyordu...:)) Ne güzel günlerdi şimdi kazık kadar olduk dedemiz ve babaannemiz allah rahmet eylesin artık hayatta değiller ve o yüzden köy maceralarımız sona erdi...
Bunun dışında köye gitmediğimizde bayramlarda anneanneme ve dedeme giderdik. Canım dedecim her bayramda birlikte kahvaltı etmek isterdi dayımlar ve biz ailece dedemin sofrasında kalabalık bir şekilde kahvaltımızı yapardık. O kadar güzel o kadar lezzetliydiki o sofra tadı hala damağımda... Ama dedemin vefatıyla bayram sabahlarımızda bitti. O güzel günler, o birliktelik o beraberlik eskide kaldı... Bir araya geldiğimizde hala çok eğlenceliyiz hala beraberiz ama birlikte kahvaltı yapmıyoruz herkesin ailesi büyüdü ve herkes kendi ailesiyle takılıyor :)) Birtek kuzen Tala ve ben en sık görüşüp birbirimizi asla yalnız bırakmıyoruz.
Artık ziyaretler İstanbulda yapılıyor ve herkesin farklı hayat mücadelesi arasında görüşmeye çalışıyoruz. Bizim çocuklarımız bizler kadar görüşürler mi? Hayır. Bizler gibi rahat oynayabilecekleri ortamları olacakmı? Hayır. Gecelerini birlikte geçirecekler mi? Hayır.
Çatapat alıp rahatça patlatabilecekler mi? Hayır. Bizim çocuklarımız bizim aldığımız oyuncaklarla evde oynayarak büyüyecekler yada kreşte. Onlar için en sosyal ortam kreşler. Sokakta maç yapma keyfini yaşamayacaklar. Kızlar arkadaşlarıyla rahatça evcilik oynayamayacaklar. Neyse ben bunu yazmaya devam edersem yazacak çoooook şey var daha...
Gelelim yine bayrama!!!
Ve ben bu mücadele içinde oğluma hala bayramlık alamadım... Sevgili annemin "olsun alma bir sürü yeni kıyafeti var onları giysin" demesine karşın bayramın ayrı bir yeri olduğunu düşünerek ve annemin babamın ne olursa olsun bize bayramda aldıkları yeni kıyafetleri düşünerek mutlaka oğluma bayramlık alacağım... Bunu anneme söylediğimde gözlerinin dolduğunu hissettim çünkü telefonda konuşuyorduk... O günleri hatırlayınca sanırım beni anladı... Bayramlık alamazsa eğer çünkü kendisi örerdi canım annecim benim. Bu senede Alperene bir sürü süeter ördü ama ona aldığım ipten bayramlık süeter örmesini istemiştim onu unutmuş :)))

Birazdan alışveriş maceram başlayacak. Gelince anlatırım neler aldığımı :)))

Bu arada bayramlarımı geçirdiğim Uzunköprünün resminide paylaşmak istedim.

Sevgiler,
Badem Kraker